Email facebook twitter
KLINČEK ZA ZORETA LAGINJU

Prazna, duboka, tamna pozornica, osvijetlljena je tek malim, uskim snopom dnevnog svjetla, kose zrake dana koji odnekud, iz visina nekog otškrinutog tavanskog prozorića možda, ali vrlo precizno, pada na visoku barsku stolicu koja stoji malo izmaknuta od središta scene.

 

Na stolici je staklena, vitka, izdužena, zaobljenja blagih, oblika koji podsjeća na lijepo tijelo djevojke - čaša ili vaza, nije lako reći. Ali cvijet je u njoj prepoznatljiv: to je klinček, gariful, karanfil... bijeli.

 

Tišina, bez ikakvih otkucaja, cvrkuta, škripe, uzdisanja, koraka, dalekog prolaska vlaka ili broda... 

 

Ništa.

 

Ništa.

 

Ništa.

 

Vrijeme koje traje bez ikakve naznake, ni u kojem detalju, o svojoj pristutnosti.

 

U jednom trenutku, neodredivom unutar početka i kraja trajanja te slike, ženski glas.

 

Miran, topao, jasan. Obojen akcentom južnim tek onoliko koliko treba da bijelo na bijelom ne bude bijelo.

 

Ona čita, ni brzo ni polako, ona govori iz sebe, ona govori iz mene, tim svojim glasom:

 

 

                              Otišao nam je netko važan.

 

                              Netko naš, od nas netko.

 

                              Još jučer tu, topao i živ, miran i sam u svojem prostoru

 

                              tik do zatvaranja zagrade.

 

                              Na svoj posljednji dan, možda i sat, spomenut u priči koja teče,

 

      živ i lijep u spomenu svog imena u priči... Zore moj... jesi li

      osjetio?

 

                              Zamisao moju tebe.

 

                              Načina tvog posebnog, u položaju tijela... iskošenosti torza 

 

                              i mirnoći pogleda u jednu točku

 

                              dok sviraš gitaru, s prijateljima i bratom

 

                              pod visokim pergolama punim lišća loze.

 

 

                              Pozdravljam te Zore moj.

 

                              Zagrljujem kako mogu.

 

                              Nisam ti došao, nisam te nazvao.

 

                              Nisam znao kako.

 

                              Šutio sam i čekao, kako mi ljudi i inače samo

 

                              šutimo i čekamo

 

                              da nas priča sama spomene

 

                              ponese i odnese.